{Fic Reborn} Lost My Love Bel x Fran (Yaoi)

posted on 28 May 2015 16:11 by lilium13666 directory Fiction, Cartoon
แต่งสดครับ สำนวนแปลกๆก็ขอโทษด้วยนะครับ มีคำผิดก็บอกกันด้วยนะครับ 🙇🙇🙇🙇🙇🙇🙇🙇🙇🙇🙇🙇🙇🙇 ..................................................................... .....ที่นี่มันที่ไหน?พวกรองฯบ้าบอสบ้าอยู่ไหนนะ?....เอ๊ะ!นั่นมันแขนปลอมของรองฯบ้านี่นา...ตายแล้วมั้ง!? "เบล...เบล...."เสียงรองฯบ้านี่ "มีอะไรหรอ?ท่านรองบ้า....ชิๆๆๆๆใกล้ตายแล้วละซิ!!!!!"สภาพรองฯบ้านี่ดูไม่ได้เลย น่าหัวเราะเป็นบ้า "ช่วยฟรานที....เจ้าบ้านั่นไปต้านศัตรูกับพวกสวะแค่ 20 คน....ไอ้พวกสวะเหลืออยู่กับเจ้าเด็กบ้านั่นแค่ 3 คน"เสียงรองฯบ้านี่แผ่วๆพูดเบาๆไม่สมกับฉลามคลั่งเอาเสียเลย 'ท่านรองครับ!!!ท่านฟราน!!!!อ๊ากกกกก!!!!!ครืดดดดดดดด~'เสียงสัญญาณสื่อสารขาดไปแล้ว "ไปเร็วๆซิ ชั้นจะไปหาไอ้บอสสวะ....ไปสิไป!!!!!"เสียงรองบ้าไล่ให้เจ้าชายมีสตินิดหน่อย "ชิๆๆๆๆๆ เจ้ากบบ้านั่นไม่เป็นไรหรอกน่า แต่เห็นแก่ท่านรองฯบ้าหรอกนะ ชิ" "เฮือกๆรุ่นพี่...เบล รุ่นพี่~"เสียงแผ่วเบาของฟรานดังขึ้นอย่างเงียบงัน "ฮ่าๆๆๆสมน้ำหน้า ไอ้เจ้าชายตัวปลอมอย่างเจ้านั่นมันตายไปแล้ว ฮี่ๆๆๆๆๆ" "รุ่นพี่...รุ่นพี....ฮึก~" ......... ....... ..... ... .. . "เจ้ากบบ้า....ฟราน"ไม่จริงใช่มั้ย!?นี่ต้องเป็นภาพลวงตาของเจ้ากบบ้านั่นแน่ๆ เจ้ากบบ้านี่ไม่ตายง่ายๆหรอกน่า "ไง~น้องชาย...สวยมั้ยศิลปะที่ชั้นมอบให้ไอ้เด็กนั่นน่ะ ฮี่ๆๆๆๆ" จิลกล่าวราวกับไม่ได้ทำอะไรที่ผิดเลยแม้แต่นิดเดียว ในอ้อมแขนของเบลมีร่างกายเล็กๆของฟรานเต็มไปด้วยบาดแผล เลือดสีแดงฉานอาบร่างเล็กบางอย่างน่ากลัว หมวกที่เบลสั่งให้ฟรานสวมอยู่เสมอ ฉีกขาดกระจุยกระจายบนพื้นดิน เปลือกตาขาวๆที้ซ่อนดวงตากลมโตสีเขียวอ่อนที่เบลชอบจูบกลับเต็มไปด้วยเลือด ที่ทำให้เบลโกรธจนถึงที่สุดคือน้ำตา...ที่อาบใบหน้าขาวผ่อง ดวงตาของเบลเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา ก่อนจะหันไปมอง 'พี่ชาย'ฝาแฝดของเขา "จิล!!!แกบังอาจทำให้ฟรานต้องร้องไห้ ทำให้ฟรานแปดเปื้อน แกต้องตายอยู่ที่นี่!!!!!"เสียงตะโกนก้องผืนป่า ราวกับคนเสียสติของเบลทำให้เกิดลมกรรโชกพัด ตอบสนองต่อความเกรี้ยวกราดของผู้เป็นนาย ต้นไม้ไหวเอนตามแรงลมที่พัดกระหน่ำ ดวงตาที่ซ่อนอยู่ภายใต้ม่านผมเสมอกลับฉายแววอาฆาต ดวงตาสีแดงฉานที่เป็นดั่งสิ่งที่แสดงถึงราชวงศ์ "แก!!ทำไมถึงได้มีดวงตาสีแดงฉานได้ล่ะ?!ในราชวงศ์ทุกคนจะมีดวงตาสีเดียวกันคือ 'สีอเมทิสต์' เท่านั้น ทำไมล่ะ?"จิลร้องถาม 'น้องชายฝาแฝดที่กำลังโกรธแค้นเขาอย่างอาฆาต "แกรู้มั้ย....ว่าทำไมเราสองคนถึงต้องตัดผมปิดบังดวงตาอยู่เสมอ?"เบลถามกลับเสียงเหยียบเย็น ดวงตาแข็งกร้าว "เพราะเป็นกฏของราชวงศ์ไงล่ะ!!"จิลตอบพลางฉีกยิ้ม "ที่จริงแล้ว...เราต้องปิดบังดวงตาเพราะชั้นคือคนที่เกิดมาพร้อมกับพลังที่ทุก 100 ปีถึงจะมีสักคนในราชวงศ์ และเป็นคนที่ใช้พลังนี้ได้อย่างอิสระโดยไม่ต้องแลกเปลี่ยนวิญญาณกับเจ้าของพลังรุ่นแรกของราชวงศ์ ฉะนั้น ชั้นจึงได้ชื่อว่าเจ้าชายอัจฉริยะของราชวงศ์" "แก!!!!"จิลร้อง "ฟราน...นอนรอชั้นอยู่ตรงนี่นะ"เบลวางร่างของฟรานไว้บนพื้นหญ้าอย่างแผ่วเบา ก่อนจะก้มจูบที่หน้าผากมนอย่างอ่อนโยน "มาจบเรื่องในอดีตให้จบเสียดีกว่าจิล/เบล"ทั้งสองประกาศสงคราม ไม่รอช้าทั้งคู่ก็กระโจนเข้าหากันด้วยความเร็วสูง "ย้ากกกกกกก" "ตูมมมมมมมมมม" "เปรี้ยะ..." "อั้ก!!!!" "ลาก่อน..." "จิล..." เบลเดินตรงไปยังร่างของฟราน ช้อนร่างเล็กๆแนบอกแล้วกระโจนขึ้นต้นไม้ เพื่อหาสควอโล่ "ไง...เจ้าบ้าฟรานเป็นอะไรไป?" "หืม?ไม่หายใจ...." "เจ้ากบบ้าตายแล้ว....." "ห๊า!!เป็นไปไม่ได้!!" "คุฟุฟุฟุ....ลูกศิษย์ผมเป็นอะไรไปหรือเปล่าครับ?" "ฟราน...ตาย...." "ช่างสิครับ พวกคุณก็ดูแลร่างของฟรานไปเถอะ ถ้าฟรานพร้อมก็จะฟื้นเอง" "ไปละนะครับ" ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5 ปีต่อมา "รุ่นที่สิบ....บรรยากาศในปีนี้เงียบเหงาเหมือนเดิมเลยนะครับ"โกคุเดระ ฮายาโตะผู้พิทักษ์วายุของสึนะ เอ่ยอย่างอดคิดไม่ได้ ใครจะไปคิดว่าเบลเฟกอร์ จอมเชือดกลับร้องไห้เป็นบ้าเป็นหลังเพราะฟราน สายหมอกของวาเรียตายไป ทำให้งานเลี้ยงประจำปีที่วองโกเล่จัดทุกปีเงียบเหงาไร้ชีวิตชีวา "นั่นสินะ..."สึนะ ตอบเสียงเบา วาเรีย "ไอ้บอสเวร!!!!ชั้นบอกแล้วไงว่าอย่ามากัดคอชั้นนะ!!!"สควอโล่ร้องโวยวายก่อนเสียงจะเงียบไป "ฟราน....เจ้าชายกลับมาแล้ว..."เบลพูดเสียงเบากับร่างบนเตียง ร่างบางของฟรานถูกล้อมไปด้วยดอกลิลลี่สีขาว ส่งกลิ่นหอมฟุ้ง ร่างกายของฟรานในชุดนอนแบบยาวสีขาว ใบหน้าขาวทว่าซีดเซียว ริมฝีปากบางสีชมพูอ่อน เรือนผมสีเขีวอ่อนที่เคยสั้นกลับยาวเหยียดสยายเต็มเตียง "เมื่อหร่จะฟื้นขึ้นมา....ฟราน....ชั้น...ฮึก...คิดถึงนายมากเลยนะ" "โครม!!!"เสียงประตูห้องเปิดเสียงดังพร้อมกับร่างของชายผู้นึงที่มีเรือนผมสีเขียวอ่อดวงตาสีน้ำเงินล้ำลึก เบือนสายตาไปยังร่างของฟรานในอ้อมกอดเบล "น้องชายชั้นเป็นอะไร?ทำไมถึงนอนนิ่งแบบนั้น!?" "ฟรานตายไปแล้วครับ" "ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ฟรานตาย" "เมื่อ 5 ปีก่อนครับ" "อ้าว....พี่เฟียส มาที่นี่ทำไม?" "เดลต้า!!" "ชั้นจะทำให้นายสมหวัง เบล" "ฟรานจะฟื้นจากความตาย" เดลต้ากล่าวขึ้นมา "ฉึก!!" "เดล!!!" "ด้วยโลหิตแห่งผู้สืบทอดชะตาสุดท้าย บัญญัติเลือดแห่งสายชีวี จงหวนคืน!!!" "เฮือก!!!" "ฟราน!!!" "รุ่นพี่...เบล" "ฟราน..." "จงอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข" //////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////// "ชั้นรักนายนะ ฟราน" "ผม...ก็รักรุ่นพี่นะครับ" ~END~

edit @ 28 May 2015 16:12:27 by Cristiano_Morto

edit @ 28 May 2015 16:12:40 by Cristiano_Morto

edit @ 28 May 2015 16:13:50 by Cristiano_Morto

edit @ 28 May 2015 16:14:24 by Cristiano_Morto

     "ปอ...พี่ขอโทษ"
"พี่ขอโทษผมทำไมอะ?"
"พี่ขอโทษ..."
"เฮือก!"ปอสะดุ้งตื่นเพราะเสียงอึกทึกที่ชั้นล่างของบ้าน
"ปอ!"เสียงของแม่ร้อนรนจนผมต้องรีบเปิดประตูห้อง
"มีอะไรรึเปล่าแม่ เพิ่งตี4ครึ่งเองนะ"ผมถามแม่
"รักษ์...รักษ์ ฮือ..."แม่เริ่มสะอื้น ทำให้ผมตกใจ
"เกิดอะไรขึ้นกับรักษ์อะแม่ตอบผมสิ"น้ำเสียงของผมสั่นแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
"รักษ์โดนรถชน!!ตอนนี้อยู่รพ."แม่ตอบด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา แต่กลับสะท้อนกึกก้องในหู หัวใจสั่นสะท้อนจนน้ำตาคลอเบ้า
"แม่!!ผมจะไปหารักษ์!!"ผมเริ่มกลัวการสูญเสีย กลัวจะไม่มีพี่ชายที่แสนดีที่คอยให้กำลังใจมาตลอด กลัวว่าจะไม่มีพี่ชายที่คอยยิ้มให้ผมอยู่ข้างหลังเสมอ
"อย่าปอ!ถ้าปอไปตอนนี้จะลำบากมากเพราะรักษ์โดนชนตรงหน้าหมู่บ้านพอดี เจ้าหน้าที่เขาจะทำงาน เก็บหลักฐานไม่สะดวก"
"หมายความว่ายังไงแม่ ก็ไหนแม่บอกว่ารักษ์โดนรถชน ทำไมถึงมีเจ้าหน้าที่มาตรวจอะ?"แม่เริ่มทำสีหน้าแปลกไป ผมจึงถามย้ำอีกครั้ง
"คือ..ตอนหมอโทร.มาบอกแม่ เขาบอกว่ารักษ์โดนยิงที่แขนขวา พวกเจ้าหน้าที่เลยคิดว่าน่าจะเป็นการวางแผนฆ่าก็ได้ ปอ...ลูกพอจะรู้มั้ยว่าใครที่เป็นอริกับรักษ์บ้าง?" แม่เริ่มซักถามผมซึ่งในตอนนี้ผมหูอือ ฝีมือหมอนั่นงั้นหรอ?
'มึงจำไว้นะปอ...ถ้าใครขัดขวางกู!!กูจะฆ่ามันให้ตาย!!!!ระวังไว้เถอะ!โดยเฉพาะพี่ชายสุดที่รักของมึง!!!'เสียงขู่อาฆาตดังในหัวทำให้ปอเริ่มหวาดหวั่น
"กริ่งงงงงงงง!"เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศอึมครึม
"ค่ะ!ว่าไงนะคะ...จริงหรอคะ?ได้ค่ะ...ขอบคุณมากคะ สวัสดีค่ะ"เสียงแม่เริ่มสดชื่น ก่อนจะยิ้มอย่างดีใจ
"ปอ!รักษ์ออกจากห้องฉุกเฉินแล้วนะ แต่คุณตำรวจเขาขอให้มีคนไปเฝ้ารักษ์ด้วย เผื่อว่ารักษ์ฟื้นมาจะไม่มีคนดูแล แม่ฝากปอไปนอนเฝ้าแทนแม่ทีนะ เดี๋ยวจะไม่มีใครอยู่กับยัยจิน"แม่บอกข่าวดี ก่อนจะฝากให้ไปดูแลรักษ์
"ครับ!เดี๋ยวผมไปเตรียมของก่อนนะครับ"ปอพูดจบก็รีบไปเตรียมข้าวของทันที
"เสร็จแล้วครับ"ปอบอกแม่ที่กำลังคุยกับใครก็ไม่รู้อยู่ที่โซฟารับแขก
"ปอ...นี่หนูแพรว เป็นที่เห็นตอนรักษ์โดนรถชนแล้วก็พารักษ์ส่งรพ.น่ะ"แม่แนะนำพี่สาวคนสวยให้ผมรู้จัก ผมไม่สนใจหรอกแต่ก็ต้องมีมารยาทไหว้พี่เขา
"น้องปอหรอคะเนี่ย?น่ารักจัง!น้องปอไปร.พ.กับพี่นะ เดี๋ยวพี่ไปส่ง?นะจ็ะ...น๊าา"พี่แพรวออดอ้อนผมจนปฏิเสธไม่ลงเลยทีเดียว พี่แพรวเดินนำผมมาที่รถเก๋งคันสวยของเธอ แล้วก็พาผมมารพ.
"ปอ...รู้มั้ย?ว่ารักษ์อะ เค้าละเมอหาแต่ปอตลอดเวลาเลยนะ โชคดีที่พี่มีคนรู้จักที่เรียนที่คณะวิศวะ เลยพอรู้มาบ้างว่ารักษ์ชื่ออะไรหน่ะ!?"
"พี่รักษ์อยู่ห้องเบอร์ไหนครับ"ผมไม่อยากพูดคุยกับพี่แพรวมากนัก ผมรู้สึกถึงอันตรายเวลาอยู่ใกล้ผู้หญิงคนนี้
"แหม!จะรีบไปไหนหรอ...ปออยู่กับพี่ก่อนซิ~"พี่แพรวพูดด้วยน้ำเสียงยั่วยวน พลางขึ้นคร่อมผม
"ลุกออกไปนะครับ มันไม่ดีนะครับ"ผมพยายามดันตัวของพี่แพรวออก เธอแสยะยิ้มก่อนจะเอ่ยคำๆนึงที่ทำให้ผมตะลึง
"กูนี่แหละที่จัดการไอ้รักษ์ สมน้ำหน้า!! ตายๆไปซะได้ก็ดี กูอ้อนวอนขอความรักสักเสี้ยวนึงก็ยังดี แต่มันไม่เคยเลยที่จะเห็นใจในความรักที่ชั้นมีให้เพราะอะไรรู้มั้ย? เพราะแกไงไอ้ตัววิปริต อีกะเทย เพราะแก!!!รักษ์ถึงไม่สนใจชั้น!!!!" ผมมองพี่แพรวอย่างหวาดหวั่น เธอจ้องมองผมอย่างกินเลือดกินเนื้อ
"น้องปอ~พี่จะพาไปเที่ยวนะ" เธอพูดและยิ้มอย่างอ่อนหวานแต่สายตามันไม่ใช่!!!
"แกร็ก!!!!!"เธอเอากุญแจมือจากคอนโทรลมาล็อคข้อมือผม
"ลาขาด!!!ไปลงนรกซะ!!แล้วชั้นจะส่งพี่แกไปหาในนรก!!!"
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
 
:TBC:

yaoi

posted on 27 Mar 2015 15:17 by lilium13666
Yaoiเป้นอะไรที่ซับซ้อนเว่อร์