"ปอ...พี่ขอโทษ"
"พี่ขอโทษผมทำไมอะ?"
"พี่ขอโทษ..."
"เฮือก!"ปอสะดุ้งตื่นเพราะเสียงอึกทึกที่ชั้นล่างของบ้าน
"ปอ!"เสียงของแม่ร้อนรนจนผมต้องรีบเปิดประตูห้อง
"มีอะไรรึเปล่าแม่ เพิ่งตี4ครึ่งเองนะ"ผมถามแม่
"รักษ์...รักษ์ ฮือ..."แม่เริ่มสะอื้น ทำให้ผมตกใจ
"เกิดอะไรขึ้นกับรักษ์อะแม่ตอบผมสิ"น้ำเสียงของผมสั่นแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
"รักษ์โดนรถชน!!ตอนนี้อยู่รพ."แม่ตอบด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา แต่กลับสะท้อนกึกก้องในหู หัวใจสั่นสะท้อนจนน้ำตาคลอเบ้า
"แม่!!ผมจะไปหารักษ์!!"ผมเริ่มกลัวการสูญเสีย กลัวจะไม่มีพี่ชายที่แสนดีที่คอยให้กำลังใจมาตลอด กลัวว่าจะไม่มีพี่ชายที่คอยยิ้มให้ผมอยู่ข้างหลังเสมอ
"อย่าปอ!ถ้าปอไปตอนนี้จะลำบากมากเพราะรักษ์โดนชนตรงหน้าหมู่บ้านพอดี เจ้าหน้าที่เขาจะทำงาน เก็บหลักฐานไม่สะดวก"
"หมายความว่ายังไงแม่ ก็ไหนแม่บอกว่ารักษ์โดนรถชน ทำไมถึงมีเจ้าหน้าที่มาตรวจอะ?"แม่เริ่มทำสีหน้าแปลกไป ผมจึงถามย้ำอีกครั้ง
"คือ..ตอนหมอโทร.มาบอกแม่ เขาบอกว่ารักษ์โดนยิงที่แขนขวา พวกเจ้าหน้าที่เลยคิดว่าน่าจะเป็นการวางแผนฆ่าก็ได้ ปอ...ลูกพอจะรู้มั้ยว่าใครที่เป็นอริกับรักษ์บ้าง?" แม่เริ่มซักถามผมซึ่งในตอนนี้ผมหูอือ ฝีมือหมอนั่นงั้นหรอ?
'มึงจำไว้นะปอ...ถ้าใครขัดขวางกู!!กูจะฆ่ามันให้ตาย!!!!ระวังไว้เถอะ!โดยเฉพาะพี่ชายสุดที่รักของมึง!!!'เสียงขู่อาฆาตดังในหัวทำให้ปอเริ่มหวาดหวั่น
"กริ่งงงงงงงง!"เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศอึมครึม
"ค่ะ!ว่าไงนะคะ...จริงหรอคะ?ได้ค่ะ...ขอบคุณมากคะ สวัสดีค่ะ"เสียงแม่เริ่มสดชื่น ก่อนจะยิ้มอย่างดีใจ
"ปอ!รักษ์ออกจากห้องฉุกเฉินแล้วนะ แต่คุณตำรวจเขาขอให้มีคนไปเฝ้ารักษ์ด้วย เผื่อว่ารักษ์ฟื้นมาจะไม่มีคนดูแล แม่ฝากปอไปนอนเฝ้าแทนแม่ทีนะ เดี๋ยวจะไม่มีใครอยู่กับยัยจิน"แม่บอกข่าวดี ก่อนจะฝากให้ไปดูแลรักษ์
"ครับ!เดี๋ยวผมไปเตรียมของก่อนนะครับ"ปอพูดจบก็รีบไปเตรียมข้าวของทันที
"เสร็จแล้วครับ"ปอบอกแม่ที่กำลังคุยกับใครก็ไม่รู้อยู่ที่โซฟารับแขก
"ปอ...นี่หนูแพรว เป็นที่เห็นตอนรักษ์โดนรถชนแล้วก็พารักษ์ส่งรพ.น่ะ"แม่แนะนำพี่สาวคนสวยให้ผมรู้จัก ผมไม่สนใจหรอกแต่ก็ต้องมีมารยาทไหว้พี่เขา
"น้องปอหรอคะเนี่ย?น่ารักจัง!น้องปอไปร.พ.กับพี่นะ เดี๋ยวพี่ไปส่ง?นะจ็ะ...น๊าา"พี่แพรวออดอ้อนผมจนปฏิเสธไม่ลงเลยทีเดียว พี่แพรวเดินนำผมมาที่รถเก๋งคันสวยของเธอ แล้วก็พาผมมารพ.
"ปอ...รู้มั้ย?ว่ารักษ์อะ เค้าละเมอหาแต่ปอตลอดเวลาเลยนะ โชคดีที่พี่มีคนรู้จักที่เรียนที่คณะวิศวะ เลยพอรู้มาบ้างว่ารักษ์ชื่ออะไรหน่ะ!?"
"พี่รักษ์อยู่ห้องเบอร์ไหนครับ"ผมไม่อยากพูดคุยกับพี่แพรวมากนัก ผมรู้สึกถึงอันตรายเวลาอยู่ใกล้ผู้หญิงคนนี้
"แหม!จะรีบไปไหนหรอ...ปออยู่กับพี่ก่อนซิ~"พี่แพรวพูดด้วยน้ำเสียงยั่วยวน พลางขึ้นคร่อมผม
"ลุกออกไปนะครับ มันไม่ดีนะครับ"ผมพยายามดันตัวของพี่แพรวออก เธอแสยะยิ้มก่อนจะเอ่ยคำๆนึงที่ทำให้ผมตะลึง
"กูนี่แหละที่จัดการไอ้รักษ์ สมน้ำหน้า!! ตายๆไปซะได้ก็ดี กูอ้อนวอนขอความรักสักเสี้ยวนึงก็ยังดี แต่มันไม่เคยเลยที่จะเห็นใจในความรักที่ชั้นมีให้เพราะอะไรรู้มั้ย? เพราะแกไงไอ้ตัววิปริต อีกะเทย เพราะแก!!!รักษ์ถึงไม่สนใจชั้น!!!!" ผมมองพี่แพรวอย่างหวาดหวั่น เธอจ้องมองผมอย่างกินเลือดกินเนื้อ
"น้องปอ~พี่จะพาไปเที่ยวนะ" เธอพูดและยิ้มอย่างอ่อนหวานแต่สายตามันไม่ใช่!!!
"แกร็ก!!!!!"เธอเอากุญแจมือจากคอนโทรลมาล็อคข้อมือผม
"ลาขาด!!!ไปลงนรกซะ!!แล้วชั้นจะส่งพี่แกไปหาในนรก!!!"
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
 
:TBC:

Comment

Comment:

Tweet